Deel 1
Toen, Nu en Straks
Geboren in Turkije en op 10-jarige leeftijd naar NL gekomen. Mijn volledige basis is gelegd in Leiden (middelbaar-PhD-opleiding). Daarna wilde ik me graag IVC worden maar dat was in die tijd het flinke uitdaging. Er werden bijna geen fellows opgeleid i.v.m. overschot aan IVC's. Ik ben toen in het buitenland gaan kijken, dan heb je financiële obstakels, taalproblemen, uitdagingen met een jong gezin. Dat bracht obstakels met zich mee, van financiën en taal tot de dynamiek van een jong gezin. Gelukkig ben ik gezegend met een vrouw die me onvoorwaardelijk steunt. We overwogen zelfs om het avontuur 'down under' aan te gaan, toen kwamen de COVID-reisbeperkingen. Uiteindelijk won ik de ESC/EAPCI-beurs en heb ik mijn fellowship in Brugge voltooid, mede dankzij veel creatieve oplossingen op het thuisfront. Die periode heeft me geleerd: als je iets écht wil, oplossingsgericht bent en samenwerkt, een een sterke fundament hebt, dan vind je altijd een weg. Na Brugge heb ik in het HagaZiekenhuis veel vlieguren mogen maken, waardoor ik me zowel als specialist en als persoon verder heb kunnen ontwikkelen.
Deel 2
Toen, Nu en Straks
Thuis vorm ik een hecht team met mijn vrouw, die huisarts is, en onze drie opgroeiende dochters. De zwaarste 'tropenjaren' hebben we gelukkig achter de rug; we zitten nu in een fase waarin we weer echt kunnen bouwen. Omdat mijn vrouw zich momenteel oriënteert op een eigen praktijk, realiseren we ons hoe waardevol het is om dicht bij het werk te wonen. Het geeft rust, maakt diensten minder belastend en vergroot de flexibiliteit naar collega's toe. Ons gezin is jong genoeg voor een nieuwe stap, en daarom is dit voor ons hét moment om ons ergens duurzaam te vestigen.
Die stabiliteit en verbinding zoek ik ook op de werkvloer. Wat voor collega halen jullie met mijn in huis? Iemand die leergierig is, graag van anderen leert en er ook energie krijgt van anderen opleiden en enthousiasmeren. Ik geloof dat dat bijdraagt aan kwaliteit, aan samenhorigheid en aan een team waarin mensen dezelfde taal spreken en dezelfde kant op bewegen. Ik hecht veel waarde aan een harmonieuze werkomgeving. Dat is me vooral duidelijk geworden tijdens mijn periode in België. Respect geven is respect krijgen, klaar staan voor anderen, goed luisteren hoort daar voor mij vanzelfsprekend bij. Dat deze verbindende aanpak werkt, merk ik bijvoorbeeld aan het feit dat enkele verpleegkundigen hebben aangegeven een overstap zouden overwegen samen met mij.
Hoewel mensen mij ervaren als daadkrachtig en koersvast, heeft het werken in verschillende culturen en ziekenhuissystemen me ook zeer flexibel gemaakt. Elk ziekenhuis heeft zijn eigen couleur locale. Daarom kijk en luister ik altijd eerst goed. Als ik denk dat iets slimmer, beter of efficiënter kan, breng ik dat open en eerlijk ter sprake, maar altijd met respect voor de grenzen en werkwijzen van anderen.
Uiteindelijk is mijn grootste drijfveer de morele voldoening van een patiënt die echt geholpen is. Een mooi voorbeeld daarvan is de INOCA-zorg. Eerlijk gezegd had ik daar vroeger niet vanzelfsprekend veel affiniteit mee; het mist misschien het imago van de klassieke, spectaculaire interventie. Maar ik vond het onacceptabel dat patiënten uit de Haagse regio nergens in de buurt terechtkonden. Daarom heb ik me erin vastgebeten en het hele zorgpad in het HagaZiekenhuis opgezet: van protocollen schrijven en veiligheidsprocedures indienen tot het trainen van verpleegkundigen en de uiteindelijke implementatie. Ik ben daar enorm trots op. Niet omdat het een 'sexy' ingreep was, maar omdat patiënten zich nu eindelijk gehoord voelen en daadwerkelijk geholpen worden. Hier heb ik ook iets over mezelf geleerd; het ging mij om een high impact procedure gaat maar juist de dankbaarheid die mij het meest motiveerde om cardioloog/interventiecardioloog te worden.
Deel 3
Toen, Nu en Straks
Als professional ben ik iemand die graag dingen bouwt en ondersteunt. Ik vind het leuk om ideeën handen en voeten te geven en niet te blijven hangen in abstractie. Verder ben ik als interventiecardioloog veelzijdig, maar als ik één pijler moet kiezen waarin ik me verder wil differentiëren, dan is dat wetenschappelijk onderzoek.
Ik wil mijn promotie-ervaring en mijn netwerk, onder andere contacten in de industrie, actief inzetten. Bij niet-interventiestudies bied ik graag ondersteuning, en bij interventiestudies ben ik klaar om de kar te trekken. Ik ben ervan overtuigd dat ik de sterke onderzoekslijn die jullie hebben neergezet, kan overnemen en verder kan uitbouwen. Om de klinische productie niet onnodig te belasten, investeer ik daar met alle liefde uren buiten de reguliere zorg in.
Dat bouwen zit diep in mijn karakter, en mijn technische kant versterkt dat. Waarschijnlijk is dat ook een van de redenen waarom interventiecardiologie mij zo aantrok. Van jongs af aan ben ik een nerd: ik bouwde mijn eigen pc's en racefietsen, leerde programmeren voor mijn wetenschapsstage, ontwikkelde websites en legde complete IT-netwerken aan voor de praktijk van mijn vrouw. Tegenwoordig zet ik die technische aanleg gericht in voor de cardiologie. Zo gebruik ik lokale AI-modellen met RAG-architectuur om betrouwbare informatie te destilleren uit ESC-, AHA- en ACC-richtlijnen. Mijn doel is om dit soort tools in te zetten voor het optimaliseren en automatiseren van onderzoeksactiviteiten, zoals inclusies, dataregistratie en procesmonitoring. Technologie kan zo een vliegwiel zijn onder een sterke onderzoekslijn.
Naast onderzoek denk ik graag mee over klinische strategie en zorgpaden. Daarmee bedoel ik het stroomlijnen van de zorg voor TAVI- en INOCA-patiënten, waarbij ik de hele keten van begin tot eind overzie. Ik zie dat als een mooie uitdaging en ook als een concrete kans om deze maatschap verder te positioneren, bijvoorbeeld als INOCA-centrum in de regio. Ook zie ik mogelijkheden om TAVI-zorg samen met omliggende centra te organiseren, zodat we de work-up en nazorg hier kunnen doen en de implantatie eventueel gezamenlijk met andere centra kunnen doen. Misschien is dat een mooie tussenstap richting off-site TAVI in Nederland, en kunnen we ons daar op termijn voor inzetten.
Tot slot: wat kom ik halen? Ik kom voor eigenaarschap, voor faciliteiten die vernieuwend onderzoek mogelijk maken en voor een maatschap die ruimte biedt aan iemand die wil bouwen — aan zorgpaden, aan onderzoekslijnen en aan mensen om zich heen. Maar als ik eerlijk ben, zoek ik ook gewoon fijne collega's. Dat klinkt misschien simpel, maar ik geloof oprecht dat werkplezier en een goede onderlinge sfeer de motor zijn achter kwaliteit en groei. Een afdeling die goed samenwerkt, levert betere zorg. Dat is de omgeving waarin ik de rest van mijn carrière wil bouwen.